Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους; 

π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογίας Α.Π.Θ.

... Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.

Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις.

Η ΟΥΝΙΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ Ή ΔΙΩΚΤΗΣ; (Ανασκευή ιστορικής παραποίησης από παπικό αρθρογράφο)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 30^η Μαρτίου 2026

 

Η ΟΥΝΙΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ Ή ΔΙΩΚΤΗΣ;

(Ανασκευή ιστορικής παραποίησης από παπικό αρθρογράφο)

 

      Αναφέροντας συχνά στις ανακοινώσεις μας ότι ο Παπισμός είναι συνώνυμος με το ψεύδος, την απάτη και την υποκρισία δεν κομίζουμε «Γλαύκα εις Αθήνας», διότι αυτή την οικτρή πραγματικότητα βεβαιώνει περίτρανα η ιστορική πορεία του τους τελευταίους δέκα αιώνες, αφότου απέκοψε την Δυτική Εκκλησία από τον ενιαίο και αδιαίρετο κορμό της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και την μετέβαλε σε έναν εγκόσμιο πολιτικοκοινωνικό οργανισμό, δομημένο στις αρχές του βάρβαρου φεουδαρχικού φραγκισμού. 

      Είναι γνωστό πως κάθε κοσμική εξουσία μεταχειρίζεται και εφαρμόζει «πλάγιες» μεθόδους, συχνά απατηλές, για να διατηρεί την εξουσιαστική της δύναμη. Αυτό κάνει και ο Παπισμός καθ’ όλη την διάρκεια των χιλίων ετών της φρικώδους παρουσίας του στο προσκήνιο της ιστορίας. Μια πορεία βαρβαρότητας, αγριότητας, πολέμων, γενοκτονιών, αιμάτων, βασανιστηρίων, διώξεων, οικονομικών εκμεταλλεύσεων, υποκρισίας, απάτης, ψεύδους και ηθικής καταβαράθρωσης. Και πάνω απ’ όλα διαστροφή των αποκαλυμμένων αληθειών της χριστιανικής μας πίστεως, καλυμμένη κάτω από το προσωπείο της «εκκλησίας», στην οποία της προσέδωσε την κλεμμένη από την Αδιαίρετη Εκκλησία, ονομασία «Καθολική».

ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Ιδιαίτερη τιμητική θέση κατέχουν στην Εκκλησία μας οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες, οι οποίοι πήραν μέρος στις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους, και με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος αποφάνθηκαν για τη σώζουσα ορθόδοξη πίστη μας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Υπάτιος Επίσκοπος Γαγγρών, ο οποίος είχε πάρει μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και διακρίθηκε ως φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας. Επί πλέον αξιώθηκε και της θαυματουργίας. 

      Γεννήθηκε στην Κιλικία της Μ. Ασίας και έζησε την εποχή που βασίλευε ο Μ. Κωνσταντίνος (307-337) και ο γιος του Κωνστάντιος (337-361). Επειδή διακρίνονταν για τη μεγάλη πίστη του, τον ενάρετο βίο του και τον ζήλο του για την Ορθοδοξία, η Εκκλησία τον κάλεσε να την υπηρετήσει. Τον ανέδειξε Επίσκοπο των Γαγγρών της Παφλαγονίας. Αφότου ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο σημείωσε αξιόλογη ποιμαντική δράση. Κατόρθωσε να ανεβάσει το πνευματικό επίπεδο των πιστών και να προσελκύσει πλήθος ειδωλολατρών στην Εκκλησία. Ο Θεός του έδωσε επίσης και το χάρισμα της θαυματουργίας. Γιάτρευε αρρώστους ανθρώπους και ζώα. Είχε την ικανότητα να αποδιώχνει τα βλαβερά έντομα και τρωκτικά, ιδιαίτερα τους ασπάλακες (τυφλοπόντικες), οι οποίοι κατέστρεφαν τις σοδιές των φτωχών γεωργών, σώζοντας έτσι από την πείνα το λαό της περιοχής του. Ακόμα και το θαλασσινό νερό μετέβαλλε σε πόσιμο!  

Η λαμπρότητα της ζωής του φτωχού Ισαάκ, Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος

Η λαμπρότητα της ζωής του φτωχού Ισαάκ

Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος 

Κάποιος ευλαβής άνθρωπος, που τον έλεγαν Ισαάκ, ήρθε από τη Συρία στη Ρώμη, και φτάνοντας στην Εκκλησία, ζήτησε από τους φύλακες να του δώσουν την άδεια να προσεύχεται όσο θέλει. Στάθηκε λοιπόν στην προσευχή και πέρασε τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόμενος αδιάλειπτα. Ένας από τους φύλακες, όταν το είδε αυτό, τον χλεύασε λέγοντας ότι το κάνει για επίδειξη και από ανθρωπαρέσκεια, και στη συνέχεια τον χαστούκισε. Ξαφνικά ένα πονηρό πνεύμα μπήκε μέσα του, τον έριξε στα πόδια του ενάρετου ανθρώπου και με το στόμα του άρχισε να φωνάζει: «Ο Ισαάκ με βγάζει». Αμέσως λοιπόν ο άνθρωπος του Θεού επιτίμησε το πονηρό πνεύμα και το έδιωξε από τον άνθρωπο.

Η γερόντισσα Γαλακτία

μέχρι τα βαθειά γεράματα, σκορπούσε

έδιδε τοις πένησι 

Ήταν γερόντισσα χειρουργημένη

και στα δύο πόδια, αλλά 

έστηνε μία μεγάλη κατσαρόλα φαγητό

για να μη στερηθούν

οι μοναχικοί γέροντες της γειτονιάς.

Γι'αυτό λίγο πριν το τέλος

την επισκέφθηκαν ανάμεσα σε άλλους,

οι επτά Αρχάγγελοι που μεταφέρουν

τις προσευχές των Αγίων από τη γη 

στον ουρανό. 

Της συστήθηκαν με τα ονόματα τους

που δεν τα λησμόνησε, αλλά τα ενέταξε 

στην καρδιακή μνήμη της 

Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Ραμαήλ, Φαναήλ Θαναήλ. 

Ο Ουριήλ της είπε ότι φυλάει την άβυσσο. Σήκωσαν ψηλά τις ρομφαίες και τις έκαναν ρεκάπιτο όπως είπε, για να περάσει.

Την οδήγησαν σε ένα πάγχρυσο παλάτι.

Είναι ο τόπος της κατοικίας σου της είπαν.

Στη μέση ξεχείλιζε ένα ολόχρυσο δοχείο που ανέβληζε κρυστάλλινο νερό. Ρώτησε.

Τί είναι αυτό; Είναι το δοχείο της καρδιάς σου απάντησαν και ξεχειλίζει η αγνότητά σου

η σιωπή σου, η ταπεινοφροσύνη σου

και οι ελεημονίες σου .

Την ευχή της να έχουμε

Αιτήματα των μελών του Παραρτήματος των Αδιορίστων Θεολόγων της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

Διεύθυνση	Χαλκοκονδύλη 37,  10432 Αθήνα
Τηλέφωνο	2105224180
Φαξ	2105224420
Email	petheol@gmail.com
Ιστοχώρος	www.petheol.gr

 

                        Αθήνα, 26 Μαρτίου 2026

                                     Αρ. Πρωτ.: 7                  

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΠΡΟΣ:

Την Αξιότιμη Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού,

κυρία Σοφία Ζαχαράκη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

1. Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος και Πρόεδρο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου κ.κ. Ιερώνυμο

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΔΟΜΗΤΕΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Ο πρόσφατος εορτασμός της επετείου της Ελληνικής Επαναστάσεως έφερε στον νου μας τις διάφορες απόπειρες αποδομήσεως της Ιστορίας μας και της εθνικής ταυτότητας, οι οποίες εμφανίζονται κατά καιρούς. Το ευχάριστο είναι ότι αυτές οι απόπειρες αποτυγχάνουν, διότι προσκρούουν στα τεκμήρια, στις μαρτυρίες της εποχής και στον ερευνητικό ζήλο ορισμένων επιστημόνων.

Επί πολλές δεκαετίες κατεβλήθη προσπάθεια από μαρξιστές διαφόρων τάσεων να παρουσιασθεί η Επανάσταση του 1821 ως κοινωνική-ταξική και όχι εθνική. Την απάντηση τούς δίνουν οι άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στη “Διήγηση Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής”, δηλαδή στα Απομνημονεύματά του. Εκεί τονίζει τον εθνικό και όχι ταξικό χαρακτήρα της Εθνεγερσίας:

Η παρέκκλισις της Ορθοδόξου διδασκαλίας.

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

«Ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ». Ἀπ. Παῦλος

εἰσαγωγικό ἀπό entaksis:  Τὸ κείμενο ἀποτελεῖ μία δριμεῖα καὶ ἀφυπνιστικὴ παρέμβαση τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου, ἡ ὁποία στρέφεται κατὰ τῆς ἐκκοσμικεύσεως τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος καὶ τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος. Ὁ π. Θεόκλητος, στηλιτεύει τὴν τάση τῆς ἐποχῆς νὰ παρουσιάζει ἕναν χριστιανισμὸ «ἀνώδυνο», ἀποστειρωμένο ἀπὸ τὸ ἀσκητικὸ βίωμα καὶ τὴν ἑκούσια θυσία. Μέσα ἀπὸ μία αὐστηρή, ἀλλὰ βαθιά πατερικὴ γλώσσα, καλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς νόθες χαρὲς καὶ τὸν φαρισαϊσμὸ, ἐπιστρέφοντας στὴν «τεθλιμμένη ὁδὸ» τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀληθινὴ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία. ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ; Ἡ Ἄρνηση τοῦ Σταυροῦ: Σήμερα, ὅσο ποτέ, ἐπικρατεῖ ἡ ἀντίληψη ὅτι ἡ θρησκεία πρέπει νὰ εἶναι ἕνα μέσον ψυχολογικῆς ἐκτόνωσης καὶ κοινωνικῆς εὐρεσκείας. Ἡ ἐπισήμανση ὅτι ὁ χριστιανισμὸς χωρὶς θυσία εἶναι «πονδερὴ δεξιότης» πρὸς ἀποφυγὴν τῆς ὀδύνης, περιγράφει ἀκριβῶς τὴ σύγχρονη πνευματικὴ χλιαρότητα. Ἡ Παρερμηνεία τῆς «Χριστιανικής Χαρᾶς»: Ἡ κριτικὴ στὸν πληθωρισμὸ τῆς «ἐν Χριστῷ χαρᾶς» ὡς συνθήματος ποὺ καλύπτει τὴν ἀπουσία μετανοίας, εἶναι συγκλονιστικά σύγχρονη. Ἡ διάκριση ποὺ κάνει ὁ π. Θεόκλητος μεταξὺ τῆς «νόθης χαρᾶς» καὶ τῆς χαρᾶς ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸ πάθος καὶ τὸν σταυρό, παραμένει τὸ κριτήριο τῆς γνησιότητος τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἡ Σχέση Κόσμου καὶ Μοναχισμοῦ: Τὸ κείμενο ἀναδεικνύει τὸν μοναχισμό ὡς τὴν «ἀπλανῆ μαγνητικὴ βελόνη» τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου ὁ μοναχισμὸς συχνὰ παρεξηγεῖται ἢ πολεμεῖται ὡς «ἀπηρχαιωμένος», ἡ ὑπενθύμιση ὅτι ἀποτελεῖ τὸ μέτρο τῆς χριστιανικῆς ἀκρίβειας εἶναι ἀναγκαία. Ἡ Πνευματικὴ Ὑποκρισία: Ἡ καταγγελία τοῦ «χριστιανικοῦ σπόρ» —δηλαδὴ τῆς ἐνασχόλησης μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ ὡς χόμπι ἢ κοινωνικὴ ἐκδήλωση— καθρεφτίζει τὴ σύγχρονη τάση γιὰ μία θρησκευτικότητα χωρὶς προσωπικὸ κόστος καὶ ἐσωτερικὴ ἀλλοίωση. 

Ἕνα κείμενο περί Ἐξομολογήσεως. Από τό βιβλίο: «Οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητοῦ»

Εἰς τό τέλος τῆς ἑβδομάδος, ἀφοῦ προπαρασκευάσθηκα καλά γιά τήν ἁγία Κοινωνία, πρίν ἐξομολογηθῶ, ἐσκέφθηκα ὅτι ἦταν μιά εὐκαιρία νά κάνω ἐκεῖ μιάν ἐξομολόγησιν ὅσον τό δυνατόν πιό λεπτομερῆ. 

Ἄρχισα, λοιπόν, τήν προσπάθεια γιά νά θυμηθῶ ὅλα τά ἁμαρτήματα ἀπ’ τήν νεότητά μου καί γιά νά μή τυχόν λησμονήσω ἔστω καί τό παραμικρό, τά ἔγραψα μέ ὅση τό δυνατόν περισσότερη λεπτομέρεια. Ἐγέμισα ἔτσι μιά μεγάλη κόλλα χαρτί μέ ὅλα αὐτά πού ἔγραψα.

Ἔπειτα, ὅμως, ἄκουσα ὅτι εἰς τήν Κιταβάγια Παστίνα, πού ἀπέχει περίπου τρία χιλιόμετρα ἀπό ἐκεῖ, ἐζοῦσεν ἕνας ἀσκητής ἱερεύς, ὁ ὁποῖος ἦτο σοφός ἄνθρωπος καί γεμᾶτος ἀπό κατανόηση. Ὁποιοσδήποτε ἐπήγαινεν εἰς αὐτόν γιά νά ἐξομολογηθεῖ, εὑρισκόταν σέ μιάν ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀπό μειλιχιότητα καί συμπάθεια, ἀποχωροῦσε δέ χορτᾶτος ἀπό διδασκαλία γιά τήν σωτηρία του καί ἤρεμος ψυχικά. Μέ μεγάλην εὐχαρίστηση ἐπληροφορήθηκα γιά ὅλα αὐτά καί ἀνεχώρησα ἀμέσως νά συναντήσω τόν ἄγιον αὐτόν γέροντα. Ὅταν ἔφθασα, εἰς τήν ἀρχή, ἐζήτησα ὁλίγες συμβουλές, ὕστερα δέ ἀπό κάμποσην ὥρα συνομιλίας τοῦ ἐδιάβασα τό χαρτί μέ τίς ἁμαρτίες μου, πού εἶχα γράψει. 

Ὅταν ἐτελείωσα τό διάβασμα, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε: 

«Παιδί μου, πολλά ἀπ’ αὐτά πού μοῦ ἐδιάβασες εἶναι χωρίς καμμιά ἀξία, οἱ συμβουλές μου δέ γιά τήν ἐξομολόγηση εἶναι γενικά οἱ ἐξῆς:

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΑΡΕΘΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΑΡΕΘΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Μια από τις ηρωικότερες χρονικές περιόδους της Εκκλησίας μας είναι η, σύντομη ευτυχώς, βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη (361-363), κατά την οποία αναδείχτηκαν πλήθος ομολογητών και μαρτύρων. Η απέλπιδα προσπάθεια του ανεδαφικού νεαρού, άπειρου και θρησκομανή αυτοκράτορα να νεκραναστήσει την θνήσκουσα αρχαία ειδωλολατρική εθνική θρησκεία, τον οδήγησε σε πράξεις ανείπωτης θηριωδίας κατά των Χριστιανών. Χιλιάδες Χριστιανοί μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους και έδωσαν τη ζωή τους τη φοβερή εκείνη περίοδο.

       Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Μάρκος, επίσκοπος Αρεθουσίων και οι συν αυτώ, Κύριλλος ο διάκονος, αγνώστων ονομάτων ιερωμένοι και νεαρές παρθένες, οι οποίοι μαρτύρησαν και συνεορτάζουν την ίδια ημέρα, στις 29 Μαρτίου. 

Λόγος εις την Εʼ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Μαρκ. ι´ 32-45)

Η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένα γεγονός τόσο αξιοθαύμαστο, όσο είναι τα θαύματα κι η Ανάστασή Του. Είναι το θαύμα των θαυμάτων. Φόρεσε το στενόχωρο ανθρώπι­νο σώμα σαν σκλάβος κι έγινε Δούλος των δούλων Του.

Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι; Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες.

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ: Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ: 

Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Η περίοδος του Τριωδίου και ιδιαίτερα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι για την Αγία μας Εκκλησία η ιερότερη χρονική διάρκεια του ενιαυτού. Είναι το νοητό στάδιο όπου ο κάθε πιστός καλείται να δώσει τον προσωπικό του αγώνα για την ψυχοσωματική του κάθαρση από τους ρίπους της αμαρτίας. Να βιώσει την ορθόδοξη πνευματικότητα, η οποία ταυτίζεται με την ανάκτηση της αυθεντικής του φύσεως, από τη φθορά και την αμαρτία, «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13). Η προπαρασκευή μας για τον εορτασμό του Πάσχα είναι ταυτόσημη με την πνευματική μας προαγωγή και ωρίμανση, ώστε να καταστούμε «σύμμορφοι της εικόνος του Υιού (του Θεού)»(Ρωμ.8,29).   Ολόκληρο το πνευματικό κλίμα, οι ιερές ακολουθίες, τα τιμώμενα πρόσωπα και οι μνήμες γεγονότων είναι ένα συνεχές και κραυγαλέο κάλεσμα να έρθουμε «εις εαυτόν» (Λουκ.15,17).

ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΣ ΞΕΠΕΡΑΣΕ (Κυριακή Ε΄ Νηστειών)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στο εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας. 

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

ΑΘΗΝΑ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

Αποτελεί κεντρική είδηση στα Μ.Μ.Ε. ότι  το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την νομιμότητα του γάμου ζευγαριών του ιδίου φύλου και έδωσε το πράσινο φως σε αυτά για την υιοθεσία. Ασφαλώς, η Ελλάδα, ως κοσμικό κράτος, είναι δυνατόν  να προβαίνει σε νομοθετήματα που αντιβαίνουν τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως ο συγκεκριμένος. Είναι όμως λυπηρό το γεγονός ότι το ΣΤΕ δεν έλαβε υπόψιν του τη μακραίωνη παράδοση, θρησκευτική και κοινωνική,  αυτού του τόπου, αλλά και τη συνείδηση και τι αίσθημα του ελληνικού λαού. 

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΗΡΩΔΙΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΗΡΩΔΙΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

     Η χορεία των Εβδομήκοντα Αποστόλων υπήρξε σημαντική για την αρχαία Εκκλησία, διότι οι ένθεοι και ένθερμοι αυτοί άνδρες εργάστηκαν ιεραποστολικά ισάξια με τους Δώδεκα Αποστόλους για την διάδοση του Ευαγγελίου στα Έθνη. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ηρωδίων, ο οποίος υπήρξε ιδιαίτερα ζηλωτής της ιεραποστολής της Εκκλησίας. Μάλιστα επειδή εργάστηκε ιεραποστολικά στην Ελλάδα, αποτελεί καύχημα για την Ελληνική Εκκλησία και ειδικά για την Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος. 

      Ήταν εβραϊκής καταγωγής και αναφέρεται από τον απόστολο Παύλο ως συγγενής του καθώς γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Ἀσπάσασθε Ἡρωδίωνα τόν συγγενῆ μου» (Ρωμ.16,11). Πιθανότατα πατρίδα του ήταν η Ταρσός της Κιλικίας, μια πόλη που ήταν κέντρο της ελληνιστικής παιδείας και του πολιτισμού στη Συρία και προφανώς έλαβε σημαντική ελληνική παιδεία. 

     Για κάποιο λόγο βρέθηκε στην Παλαιστίνη, στα χρόνια μετά την Ανάσταση του Χριστού, γνωρίστηκε με τους Αποστόλους και μεταστράφηκε στην χριστιανική πίστη. Ενωρίς προσκολλήθηκε σε αυτούς και ειδικά στον απόστολο Πέτρο, τον οποίο ακολουθούσε στις ιεραποστολικές του περιοδείες του. Τον διέκρινε η βαθειά πίστη του στο Θεό, ο ένθερμος ζήλος του για τη διάδοση του Ευαγγελίου και ο γλυκύς χαρακτήρας του.

Χαίρε, Κεχαριτωμένη! (Δημήτριος Παναγόπουλος)

«Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»

Όλα τα τάγματα των απ’ αιώνος Αγίων Προφητών, Αποστόλων, Πατριαρχών, Μαρτύρων, Οσίων, έλαβαν χάριτες και δόξες από τον επουράνιο Θεό για τις αρετές που είχαν. Ποτέ όμως δεν έφθασαν να λάβουν εκείνες τις χάριτες, τις οποίες έλαβε η Θεοτόκος από τον Υιό της και Θεό. Διότι, αν οι Βασίλειοι είχαν την αρετή της εγκράτειας, αν οι Χρυσόστομοι την αρετή της ταπεινότητας, αν οι Γρηγόριοι τη φιλοσοφία, οι Νικόλαοι την ελεημοσύνη, οι Γεώργιοι, οι Δημήτριοι, οι Θεόδωροι τη δίψα για το μαρτύριο, οι Αντώνιοι, οι Ευθύμιοι την προθυμία στην ασκητική ζωή, και αν ο χορός όλος αυτών των Δικαίων ασπαζόταν την σκληραγωγία και την απάθεια, καθένας από αυτούς έλαβε για την αρετή του κάποια χάρη από τον Θεό.

Ο ένας αξιώθηκε να εγείρει νεκρούς, ο άλλος να ιατρεύει δαιμονισμένους, ο άλλος να προλέγει τα μέλλοντα, και άλλος άλλα χαρίσματα, καθένας κατά την αρετή την οποία άσκησε. Αλλά ποτέ δεν έφθασε κανείς από αυτούς να λάβει τόσες χάριτες, όσες έλαβε η Παναγία Παρθένος, η Κυρία των Αγγέλων, από τον μονογενή της Υιό.

«Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε», π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

13oς αιώνας(Μπελοζέρσκ,Νόβγκοροντ)

 Πώς τολμάει ο σημερινός άνθρωπος και ως προς την αρετή της αγνότητος, καθόλου-καθόλου δεν λογαριάζει την αλήθεια, την πραγματικότητα, τι έκανε ο Θεός, τι είπε ο Θεός, πώς τα θέλει ο Θεός, πώς ανταποκρίθηκε η Παναγία, πώς έζησε η Παναγία, πώς ακολούθησαν οι άγιοι! Δεν ενδιαφέρεται ο σημερινός άνθρωπος, ούτε το λαμβάνει υπόψιν. Τουλάχιστον να είχε μια συναίσθηση: «Αχ, αλλιώς έπρεπε να ζω, αλλιώς έπρεπε να φρονώ, αλλιώς έπρεπε να ενεργώ ως προς το θέμα αυτό, αλλά να, είμαι αδύναμος άνθρωπος και αμαρτάνω». Όχι μόνο δεν φρονεί έτσι, όχι απλώς γίνεται παραβάτης, αλλά φρονεί ότι, κάποτε που εγίνοντο έτσι τα πράγματα, ήταν λάθος. Ήταν καθυστερημένοι τότε οι άνθρωποι, δεν ήξεραν τι έκαναν, ήταν σε πλάνη, ήταν στο σκοτάδι. Τώρα βρήκαμε εμείς την αλήθεια, τώρα βρήκαμε το σωστό, τα πράγματα είναι όπως εμείς τα κάνουμε. Έτσι φρονούν οι άνθρωποι σήμερα.

Η Εκκλησία έκανε αγώνες να κρατήσει αδιάβλητη την αγνότητα της Παναγίας. «Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε». Δεν λέγονται τυχαία αυτές οι λέξεις, και πολλές άλλες. Και όσο περισσότερες λέγονται, τόσο λιγότερες φαίνονται οι λέξεις αυτές στους ύμνους, στις προσευχές. Έκανε αγώνες η Εκκλησία να παραδώσει αυτό το δόγμα, ότι η Παναγία ήταν «προ τόκου παρθένος, εν τόκω παρθένος και μετά τόκον παρθένος». Και πριν να γεννήσει ήταν παρθένος και κατά την ώρα που γεννούσε έμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση του Υιού της, επίσης έμεινε παρθένος.

”Ξέρω καλά, Κύριε, ότι είσαι φιλάνθρωπος”. Ερμηνεία του Μεγάλου Κανόνος

”Ξέρω καλά, Κύριε, ότι είσαι φιλάνθρωπος”. Ερμηνεία του Μεγάλου Κανόνος

«Ει και ήμαρτον Σωτήρ, αλλ’ οίδα ότι φιλάνθρωπος ει· πλήττεις συμπαθώς, και σπλαγχνίζη θερμώς· δακρύοντα βλέπεις, και προστρέχεις ως πατήρ, ανακαλών τον άσωτον» (12ο τροπάριο της α’ ωδής του Μ. Κανόνος).

Ερμηνεία

Η αγάπη που έχει ο Θεός προς τον άνθρωπο είναι τόσο πολλή και μεγάλη, ώστε κάνει και αυτούς τους αγίους Αγγέλους να εκπλήττονται και να υπερθαυμάζουν. Αυτή την υπερβολική θεία αγάπη αναλογιζόταν και ο προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ, και με θαυμασμό κραύγασε προς τον Θεό λέγοντας· «Τι είναι ο άνθρωπος, και τον θυμάσαι; Ή ο απόγονος του ανθρώπου, και τον φροντίζεις;» (Ψαλμ. 8:5). Αν λοιπόν είχε τόπο το πάθος του φθόνου στην άυλη εκείνη και απαθή φύση των υπερκοσμίων και ουρανίων Δυνάμεων, δεν θα φθονούσαν βέβαια οι άγιοι Άγγελοι κανένα άλλο πράγμα περισσότερο, παρά μόνο τον αμαρτωλό εκείνον που μετανοεί με όλη του την ψυχή και καρδιά και προστρέχει στον φιλάνθρωπο και φιλόστοργο πατέρα Θεό με θερμά και κατανυκτικά δάκρυα.

«ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΑΝΑΣΤΑ ΤΙ ΚΑΘΕΥΔΕΙΣ ....», Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ

Ήχος πλ. β' 

Ψυχή μου ψυχή μου | Θρασύβουλος Στανίτσας

Τόν Μέγα Κανόνα συνέθεσε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἱεροσολυμίτης. Μοναχός κατ᾿ ἀρχάς στήν Μονή τοῦ Ἁγίου Σάββα στά Ἱεροσόλυμα, ἦλθε στήν Κωνσταντινούπολη γιά ἐκκλησιαστική ἀποστολή. Ἐκεῖ παρέμεινε καί ἀνέλαβε διάφορα ἐκκλησιαστικά ὑπουργήματα καί τέλος ἀνεδείχθη ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης. Ἀπέθανε γύρω στά 740 μ.Χ. στήν Ἐρεσό τῆς Λέσβου...

Μέσα στό πλαίσιο τῆς κατανυκτικῆς περιόδου τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς «ὁ κατανύξεως μεστός» Μέγας Κανών προσφέρει ἕνα συγκλονιστικό βίωμα. Μπαίνει στό στόμα τοῦ πιστοῦ σάν φωνή, σάν ἐγερτήριο, σάν ἀφυπνιστικός σεισμός. Σάν ἀποστροφή στήν κοιμωμένη καί ραθυμοῦσα ψυχή του.

Τοῦτο ἀνακεφαλαιώνει τό θαυμαστό προοίμιο τοῦ κοντακίου τοῦ Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ, πού συμψάλλεται μέ τόν Μέγα Κανόνα:

«Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι·

ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστός ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν».

ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΜΑΤΡΩΝΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΜΑΤΡΩΝΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Οι γυναίκες Μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας, υπήρξαν το ίδιο ηρωικές με τους άνδρες. Επέδειξαν στους άδικους διώκτες τους ένα άλλο ήθος, πρωτόγνωρο για τον αρχαίο προχριστιανικό κόσμο, τον ηρωισμό, την ομολογία της πίστης στο Χριστό και την ανεξικακία προς τους τυράννους τους. Μία από αυτές τις γενναίες Μάρτυρες υπήρξε και η αγία Ματρώνα της Θεσσαλονίκης, η οποία αποτελεί το καύχημα της συμπρωτεύουσας. 

       Έζησε στα δύσκολα, μα ηρωικά, χρόνια των πρωτοχριστιανικών διωγμών. Όταν η ψυχορραγούσα εφιαλτική  ειδωλολατρία, ευρισκόμενη σε άμυνα κατά του εύρωστου Χριστιανισμού και την πρωτοφανή ορμητική διάδοση της νέας πίστεως, είχε εγείρει τους γνωστούς μας μεγάλους διωγμούς, με στόχο την εξαφάνιση των Χριστιανών. Δε γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο που έζησε. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου ο απόστολος Παύλος είχε ιδρύσει, περί το 50 μ. Χ. ισχυρή Εκκλησία, μεταξύ των πολυπληθών Ιουδαίων της πόλεως και πολλών ειδωλολατρών. Προφανώς η Ματρώνα υπήρξε ευγενής γόνος ένθερμων Χριστιανών, ένθερμη πιστή του Χριστού και η ίδια επίλεκτο μέλος της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων.